39 خواندن این مطلب 2 دقیقه زمان میبرد

فهرست عناوین [نمایش]
به قلم جواد طلسچی یکتا؛ بنیانگذار رسانه تاب آوری ایران
تابآوری، توانایی انسان برای سازگاری با سختیها و چالشهای زندگی و بازگشت به حالت تعادل روانی و اجتماعی پس از مواجهه با رویدادهای استرسزا است. این ویژگی نه تنها برای افراد، بلکه برای خانوادهها و در نهایت کل جامعه حائز اهمیت است.
در این مقاله، به بررسی نقش خانواده و جامعه در پرورش و تقویت تابآوری خواهیم پرداخت و مسیر رسیدن به جامعهای تابآور را مورد تحلیل قرار میدهیم.
خانواده اولین و مهمترین نهاد اجتماعی است که در شکلگیری شخصیت و پرورش تابآوری افراد نقش تعیینکنندهای دارد. ارتباطات سالم و امن خانوادگی، احساس تعلق و پذیرش، حمایت عاطفی و آموزش مهارتهای مقابلهای از جمله عوامل کلیدی در تقویت تابآوری کودکان و نوجوانان هستند.
کودکانی که در خانوادهای با روابط صمیمانه و حمایتگر رشد میکنند، بهتر میتوانند با مشکلات و چالشهای زندگی روبرو شوند و از آنها عبور کنند. برعکس، خانوادههایی که با مشکلات جدی مانند خشونت خانگی، طلاق، سوء استفاده و یا محرومیت عاطفی دستوپنجه نرم میکنند، میتوانند تابآوری فرزندان خود را به خطر بیندازند.
بنابراین، ایجاد فضای امن و حمایتگر در خانواده، آموزش مهارتهای حل مسئله و مدیریت احساسات به کودکان، و ارائه الگوهای رفتاری سازنده از جمله اقدامات اساسی در جهت پرورش تابآوری در خانواده هستند.

مدرسه به عنوان نهادی اجتماعی، نقش مهمی در پرورش تابآوری دانشآموزان ایفا میکند.
آموزش مهارتهای زندگی، افزایش آگاهی در مورد سلامت روان، ایجاد فضای حمایتی و تعاملی در کلاس درس، و ارائه خدمات مشاورهای از جمله اقداماتی هستند که مدارس میتوانند برای افزایش تابآوری دانشآموزان انجام دهند.
برنامههای آموزشی که به دانشآموزان مهارتهای مقابلهای مانند حل مسئله، مدیریت استرس و کنترل خشم را آموزش میدهند، میتوانند نقش موثری در افزایش تابآوری آنها داشته باشند.
همچنین، ایجاد فضایی که در آن دانشآموزان احساس تعلق و پذیرش داشته باشند و بتوانند به راحتی با معلمان و همسالان خود ارتباط برقرار کنند، برای تقویت تابآوری آنها بسیار مهم است.
جامعه به عنوان مجموعهای از نهادها و سازمانها، نقشی کلیدی در پرورش تابآوری افراد دارد.
