4,883,949 خواندن این مطلب 4 دقیقه زمان میبرد
فهرست عناوین [پنهان]
یک رویکرد جامع و سیستمی برای افزایش آمادگی عملیاتی
در محیطهای نظامی که با سطوح بیسابقهای از استرس، عدم قطعیت، و پتانسیل مواجهه با تروما همراه است، تابآوری (Resilience) دیگر صرفاً یک صفت مطلوب نیست، بلکه یک ضرورت عملیاتی و یک دستور کار آمادگی محسوب میشود.
تابآوری نظامی به معنای توانایی فرد یا واحد برای بازگشت سریعتر و قویتر از چالشها، سازگاری مؤثر با شرایط متغیر، و حفظ عملکرد شناختی و عاطفی تحت فشار شدید است.
برنامههای ناکارآمد یا صرفاً واکنشی، توانایی نظامیان را برای مقابله با پیامدهای روانی استقرار طولانیمدت (مانند اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD) کاهش میدهند.
این مقاله به بررسی و تحلیل بهترین روشهای اثباتشده برای آموزش تابآوری به پرسنل نظامی میپردازد. روشهایی که فراتر از آموزشهای سنتی مدیریت استرس بوده و یک رویکرد جامع، پیشگیرانه و سیستمی را دنبال میکنند.
یافتهها نشان میدهند که موفقترین برنامهها، تابآوری را نه به عنوان یک درمان بلکه به عنوان یک مهارت اساسی و قابل آموزش تلقی میکنند که باید به طور مداوم در ساختار سازمانی ارتش تزریق شود.
تاریخچهی مداخلات روانی در ارتش عمدتاً بر مدل “درمان پس از آسیب” متمرکز بود؛ اما تجربیات چند دهه اخیر، بهویژه در ارتش ایالات متحده، نشان داد که یک مدل پیشگیرانه که کل بدنه سازمان را هدف قرار میدهد، اثربخشی بالاتری دارد.
برنامه آمادگی و تناسب جامع سرباز و خانواده (CSF2) یکی از برجستهترین نمونههای این گذار است که بر پایه روانشناسی مثبت (Positive Psychology) و کار محققانی چون مارتین سلیگمن طراحی شده است.
ساختار پنجگانه تناسب:
مدل CSF2 تابآوری را در پنج بُعد یا قلمرو تناسب تعریف میکند که آموزش باید همه آنها را پوشش دهد: