فهرست عناوین [نمایش]
ستایش خوداتکایی سازمانها در نهادینهسازی آموزش تابآوری درونسازمانی
مقدمه: از آگاهی اندک تا تعهد استراتژیک
در دهههای اخیر، مفهوم تابآوری سازمانی (Organizational Resilience) به عنوان یکی از حیاتیترین عوامل بقا و رشد پایدار در محیطهای پرنوسان اقتصادی و اجتماعی، توجه بسیاری از مدیران و استراتژیستها را به خود جلب کرده است.
تابآوری، صرفاً توانایی بازگشت به حالت اولیه پس از یک بحران نیست؛ بلکه ظرفیتی فعال برای پیشبینی، جذب شوک، و انطباق مستمر با تغییرات برای دستیابی به مزیت رقابتی است.
در سالهای ابتدایی ورود این مبحث به دستور کار سازمانها در ایران، فقدان دانش تخصصی و آگاهی نسبت به ماهیت عمیق و کاربردی آن کاملاً مشهود بود.
آموزشها عمدتاً توسط مشاوران خارجی یا داخلی با رویکردهای عمومی ارائه میشدند که اغلب فاقد ارتباط لازم با بافت و فرهنگ سازمانی بومی بودند.
با این حال، طی یک دهه اخیر، شاهد یک تحول استراتژیک ستودنی در رویکرد سازمانهای پیشرو بودهایم: حرکت قدرتمند به سمت خوداتکایی سازمانها در آموزش تاب آوری درون سازمانی.
این عزم و اراده بالا برای ارتقاء دانش روز و استانداردهای داخلی، نشاندهنده یک جهش کیفی در اولویتهای مدیریت ارشد است.
چرایی انتقال: ضعف مدلهای بیرونی و نیاز به بومیسازی
مدلهای آموزشی برونسازمانی، هرچند در شروع مسیر ابزاری ضروری بودند، اما دارای نقایص بنیادینی برای نهادینه کردن تابآوری بودند که سازمانها را به سمت استقلال سوق داد:
