438,850 خواندن این مطلب 2 دقیقه زمان میبرد
تابآوری (Resilience): سازهای بینرشتهای، نه یک علم مستقل
تابآوری (Resilience): سازهای بینرشتهای، نه یک علم مستقل
چرا تابآوری پدرخوانده نمیخواهد؟
تابآوری (Resilience): سازهای بینرشتهای، نه یک علم مستقل
چرا تابآوری پدرخوانده نمیخواهد؟
مفهوم تابآوری به عنوان توانایی یک فرد، خانواده، جامعه یا سیستم برای سازگاری مثبت در مواجهه با مشکلات، استرسها و آسیبها، یکی از محوریترین موضوعات پژوهشی و عملی در قرن اخیر است. با این حال، همانطور که در مطالب قبلی تأکید شد، تابآوری یک “علم مستقل” یا یک “نظریه جامع” نیست که بتوان برای آن فرد خاصی را به عنوان “پدر علم” معرفی کرد.
تابآوری همچون یک پل حیاتی عمل میکند که مرزهای علوم مختلف را به یکدیگر متصل میسازد.
ریشه این سازه نه در یک آزمایشگاه یا دانشگاه، بلکه در مشاهدات متعدد از واکنش موفقیتآمیز افراد و سیستمها به شرایط دشوار نهفته است.
علومی که تابآوری در بطن آنها نهفته است
تابآوری به عنوان یک شاخه قابل اعتنا و بسیار مهم، در عمق چندین علم کلیدی جای دارد.
شناخت این علوم، درک جامعتری از کاربردهای متنوع تابآوری به دست میدهد:
روانشناسی (Psychology)
تابآوری احتمالاً بیشترین حضور پررنگ خود را در این حوزه دارد. در روانشناسی، تابآوری اغلب در سطح فردی بررسی میشود.
- روانشناسی مثبتگرا: تابآوری را به عنوان مجموعهای از ویژگیهای درونی (مانند خوشبینی، خودکارآمدی و مهارتهای حل مسئله) تعریف میکند که به فرد کمک میکند پس از شکست یا ضربه روانی، بازسازی شود.
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد