راهکارهای بومی و سرمایه اجتماعی در مواجهه با بحرانها
در دنیای امروز، مواجهه با شوکها و تنشهای مختلف—از بلایای طبیعی و تغییرات آبوهوایی گرفته تا بحرانهای اقتصادی و اجتماعی—امری اجتنابناپذیر است.
در این میان، تابآوری محله محور (Neighborhood Resilience) به عنوان یک استراتژی حیاتی، اهمیت مضاعفی پیدا کرده است.
برخلاف رویکردهای سنتی که عمدتاً بر زیرساختهای فیزیکی و توان فنی تمرکز دارند، تابآوری محله محور یک پدیده چندوجهی است که ابعاد فرهنگی آن نقشی تعیینکننده در توانایی جامعه برای جذب شوک، سازگاری و بازیابی ایفا میکند.
ابعاد فرهنگی تابآوری، به مجموعهای از ارزشها، سنتها، هنجارها، دانش بومی و الگوهای تعامل اجتماعی اطلاق میشود که نحوه واکنش یک محله به بحران را شکل میدهد.
این مقاله با هدف تبیین نقش محوری این ابعاد، به بررسی عمیق ساختارهای فرهنگی مؤثر در تقویت پایداری جوامع محلی میپردازد و راهکارهای عملی برای نهادینهسازی آنها ارائه میدهد.
تابآوری محلهای به معنای ظرفیت یک سیستم اجتماعی-مکانی (محله) برای حفظ کارکردها و ساختارهای حیاتی خود در برابر اختلالات خارجی و داخلی، و بازیابی سریع و حتی “بهتر” از وضعیت پیش از بحران است.
اهمیت تمرکز بر سطح محله در این است که محله، ابتداییترین و مؤثرترین واحد سازماندهی اجتماعی و فضایی است که در لحظات اولیه بحران، پیش از رسیدن کمکهای دولتی، فعال میشود.
اگرچه زیرساختهای مستحکم ضروری هستند، اما آنچه یک محله را قادر میسازد تا شوک را تحمل کرده و از فروپاشی اجتماعی جلوگیری کند، پیوندهای انسانی، اعتماد و تعهدات متقابل است که ریشه در فرهنگ دارد.
سرمایه اجتماعی، بدون شک مهمترین بُعد فرهنگی تابآوری محله محور است. این مفهوم شامل شبکههای ارتباطی بین افراد (پیوندهای افقی)، هنجارهای متقابل و اعتماد حاکم بر یک جامعه است.
سرمایه اجتماعی در دو شکل اصلی خود را نشان میدهد: