فهرست عناوین [پنهان]
تازههای جهانی در حوزه تابآوری: از فرد تا جامعه
مهمترین روندها و جدیدترین رویکردهای جهانی در حوزه تاب آوری
تابآوری، که زمانی به عنوان توانایی فرد برای “برگشتن به حالت اولیه” پس از یک شوک تعریف میشد، امروزه به یک توانایی “انطباق، رشد و تحول” در مواجهه با چالشهای مستمر جهانی تبدیل شده است.
در ادامه، مهمترین روندها و جدیدترین رویکردهای جهانی در این حوزه را مشاهده میکنید:
گذار از تابآوری فردی به تابآوری اجتماعی و سیستمی
تمرکز اصلی تحقیقات و برنامهریزیهای جهانی از فرد، به سطح جامعه و سیستمهای کلان تغییر کرده است:
- تابآوری اجتماعی (Social Resilience): این مفهوم دیگر فقط جمعی از افراد تابآور نیست، بلکه توانایی کل جامعه برای حفظ انسجام، اعتماد، و کارکردهای حیاتی در شرایط بحرانی (مانند پاندمیها، بحرانهای اقتصادی یا بلایای طبیعی) است.
- پنج ستون کلیدی تابآوری اجتماعی: مطالعات جدید بر روی عواملی مانند اقتصاد قدرتمند، محیط زیست سالم، کیفیت بالای زندگی، جامعه منسجم، و حاکمیت مسئولیتپذیر به عنوان زیرساختهای اصلی تابآوری اجتماعی تأکید میکنند.
- تابآوری ملی و حکمرانی: در سطح کلان، مفهوم تابآوری ملی (National Resilience) پس از حوادثی مانند بحران مالی ۲۰۰۸ و تنشهای ژئوپلیتیک اخیر، بیش از پیش وارد گفتمانهای سیاسی و امنیتی شده است.
تابآوری اقلیمی و زیرساختهای سبز
با توجه به تشدید تغییرات اقلیمی، تابآوری به یک عنصر جداییناپذیر در مدیریت بحرانهای زیستمحیطی تبدیل شده است:
- رویکرد اجتماعمحور در برابر مخاطرات: رویکردهای نوین مدیریت بحران، بر ارتقاء توانمندیهای انسانی و مادی جوامع (بهویژه جوامع روستایی) برای جذب شوکها و انطباق با کمآبی، سیل و سایر مخاطرات اقلیمی تأکید دارند.
- طراحی شهری تابآور: در طراحی فضاهای شهری، استفاده از زیرساختهای سبز (مانند پارکها، بامهای سبز و سیستمهای زهکشی طبیعی) به عنوان راهکارهایی برای کاهش آسیبپذیری شهرها در برابر سیل و تنشهای حرارتی (گرمای شدید) به شدت مورد توجه قرار گرفته است.
- نوآوری اقلیمی کودکمحور: سازمانهایی مانند یونیسف، به دنبال راهحلهای فناورانه و مقیاسپذیر برای حفاظت از سلامت کودکان و تقویت تابآوری سیستمهای حیاتی (مدارس، مراکز درمانی) در برابر خطرات اقلیمی هستند.
