5,385,003 خواندن این مطلب 6 دقیقه زمان میبرد
عفونت HIV/AIDS یک وضعیت مزمن سلامتی است که فراتر از چالشهای جسمی، فرد را با باری سنگین از مشکلات روانشناختی و اجتماعی روبرو میکند.
با وجود پیشرفتهای چشمگیر در درمانهای ضدویروسی (ART) که امید به زندگی را به میزان قابل توجهی افزایش دادهاند، مبتلایان به HIV (People Living with HIV – PLHIV) همچنان با عواملی چون انگ اجتماعی (Stigma)، تبعیض، انزوای اجتماعی، و نرخ بالای افسردگی و اضطراب دست و پنجه نرم میکنند.
در این میان، تابآوری (Resilience) به عنوان توانایی فرد در انطباق مثبت با شرایط دشوار، بازیابی پس از بحرانها و تبدیل ناملایمات به فرصتهایی برای رشد شخصی، نقشی حیاتی ایفا میکند (Fonner et al., 2014).
تابآوری، یک ویژگی شخصیتی ثابت نیست، بلکه یک فرآیند و مجموعهای از مهارتها و منابع است که میتواند از طریق آموزش هدفمند، تقویت شود.
هدف از این مقاله، ارائه یک برنامه درسی تخصصی و سئو شده برای آموزش تابآوری به مبتلایان HIV است تا مقاومت روانشناختی آنها در برابر چالشهای بیماری افزایش یابد.
چرا تابآوری برای افراد مبتلا به HIV تا این حد حیاتی است؟ مطالعات بینالمللی متعددی نشان دادهاند که تابآوری بالا مستقیماً با پیامدهای مثبت زیر مرتبط است:
به همین دلیل، رویکرد درمانی در حوزه HIV از تمرکز صرف بر کاهش آسیب، به سمت مداخلات مبتنی بر قوت و تابآوری تغییر یافته است (Earnshaw et al., 2022).
یک برنامه آموزشی مؤثر برای تابآوری مبتلایان HIV باید مجموعهای از مهارتهای روانشناختی، اجتماعی و عملی را در بر گیرد. این مداخلات اغلب از تکنیکهای درمان شناختی-رفتاری (CBT) و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بهره میبرند: