تاب آوری
(Resilience) واژهای است که طی دهههای اخیر از حوزههای فیزیک و مهندسی
وارد علوم انسانی، روانشناسی، جامعهشناسی و حتی اقتصاد و سیاست شده و
جایگاه ویژهای پیدا کرده است.
این مفهوم که به قابلیت “بازگشت به
حالت اولیه” یا “بازیابی از شوک” اشاره دارد، دیگر تنها به معنای بقا نیست،
بلکه توانایی انطباق، رشد و حتی شکوفایی در مواجهه با adversity
(ناگواری)، shocks (شوکها) و trauma (تروما) را در بر میگیرد.
در دنیای پیچیده و پرتحولات کنونی، درک و پرورش تاب آوری در سطوح فردی، خانوادگی، سازمانی و اجتماعی بیش از پیش اهمیت یافته است.
این مقاله به بررسی چرایی اهمیت تاب آوری با استناد به منابع معتبر جهانی خواهد پرداخت.
تعاریف و ابعاد تاب آوری
تاب آوری به صورت “فرآیند و پیامد انطباق موفقیتآمیز با تجربیات ناگوار زندگی از طریق تعامل مثبت با محیط” تعریف میشود (Masten & Obradović, ۲۰۰۷).
این
تعریف نشان میدهد که تاب آوری نه یک ویژگی ثابت، بلکه یک فرآیند پویا و
اکتسابی است که در بستر تعامل فرد با محیط شکل میگیرد. تاب آوری ابعاد
مختلفی دارد:
تاب آوری فردی (Individual Resilience): توانایی فرد برای مقابله با استرس، تروما، تراژدی و منابع عظیم تهدید و تطبیق یافتن با آنها (APA, 2014).
تاب آوری خانوادگی (Family Resilience): ظرفیت یک سیستم خانوادگی برای بقا و رشد در مواجهه با استرس، تغییر و بحران، با استفاده از منابع درونی و بیرونی (Walsh, 2016).
تاب آوری سازمانی (Organizational Resilience): قابلیت یک سازمان برای پیشبینی، آمادهسازی، پاسخگویی و انطباق با تغییرات و اختلالات، و بازیابی سریع از آنها (Burnard & Bhamra, 2011).
تاب آوری اجتماعی/جامعوی (Community/Social Resilience):
توانایی یک جامعه برای استفاده از منابع موجود برای پاسخگویی به رویدادهای
ناگوار، مقاومت در برابر اثرات آنها و بازیابی در روشهایی که آن اجتماع
را قویتر کند (Norris et al., 2008).
تاب آوری ملی/کشوری (National/Country Resilience): ظرفیت یک ملت برای بازیابی سریع از بحرانها، حفظ عملکرد حیاتی و ارتقاء رفاه عمومی در شرایط چالشبرانگیز.
چرا تاب آوری مهم است؟
اهمیت تاب آوری را میتوان از زوایای مختلف بررسی کرد:
در سطح فردی: سلامت روان و بهزیستی
کاهش آسیبپذیری در برابر اختلالات روانی:
تحقیقات نشان میدهد که افراد تابآور کمتر دچار اختلالات اضطرابی،
افسردگی و PTSD (استرس پس از سانحه) میشوند، حتی پس از تجربه رویدادهای
آسیبزا (Southwick et al., 2014).
بهبود مهارتهای مقابلهای:
تاب آوری به افراد کمک میکند تا راهبردهای مقابلهای موثرتری در برابر
استرسهای روزمره و بزرگتر توسعه دهند، مانند حل مسئله، خودتنظیمی هیجانی و
جستجوی حمایت اجتماعی.
افزایش رضایت از زندگی و خوشبینی: افراد تابآور تمایل بیشتری به دیدگاه مثبت نسبت به آینده دارند و از زندگی خود رضایت بیشتری نشان میدهند (Ong et al., 2003).
سلامت جسمانی بهتر:
استرس مزمن بر سلامت جسمانی تأثیر منفی دارد. تاب آوری با تعدیل پاسخ
استرس بدن، میتواند به بهبود سلامت قلبی-عروقی و سیستم ایمنی کمک کند (Ryff & Singer, 2003).
در سطح خانواده: پایداری و همبستگی
مدیریت بحرانهای خانوادگی:
خانوادههای تابآور توانایی بهتری در مقابله با بحرانهایی مانند
بیماریهای مزمن، فوت یکی از اعضا، طلاق یا مشکلات اقتصادی دارند و
میتوانند ساختار و عملکرد خود را حفظ کنند (Walsh, 2016).